VEDAT BULUT

İlk katkı Palandöken Gazetesi  yazarı ve de bendenizin çeyrek asırlık dostu Prof.Dr. Ahmet Berhan YILMAZ'dan... TEŞEKKÜRLER sevgili dost!

Ey Milletim! Ben de öldüm...

Belki bir dağda, belki bir yaylada

Ama ben de öldüm,

Adım Ahmet, Mehmet, Ali…

Ne fark eder ki,

Ben sizin için, vatanım için, toprağım için şehit oldum,

Bilin ki binlerce defa doğsam,

Binlerce defa şehit olmayı isterim.

Ama sizler görmediniz, duymadınız,

Çok daha acısı duyanlarınız da umursamadınız.

Ama anam, babam ağlıyor, ağlayacak,

Hanımım daha on dokuzundaydı, çok zorlanacak.

Bir bebemiz vardı ki daha beni bilemiyordu, hiç bilmeyecek.

Varsın bilmesin diyeceğim ama inanın kokusunu özledim,

Ve ona benden sadece şehit bir baba kalacak.

Mezarımın başında anam, babam ağlarken duydum,

Benim defnime en yüksek makam sahibi olarak,

Sadece köyün muhtarı geldi,

Ama bakanlar, milletvekilleri, yüksek yüksek birileri

Başkalarının cenazelerine gidermiş,

Üstelik onların cenazesinde hepsi milliyet değiştirirmiş,

Ama ertesi sabah, tekrar Türk uyanırlarmış,

Ama ben Türk doğdum, Türk öldüm,

Benim zavallı anam ve hanımım,

Kameralar karşısında bana ağıt yakamadığı için,

Bana ağlayan da olmazmış,

Kameralar, gazeteler hiç bizim köye gelmedi ki,

Evimizin tek erkeği olarak benden neler beklendiğini hiç görmedi ki,

Ne benim hanımım, ne anam, ne babam,

Derdini kimseye diyemedi ki,

Zaten sorsanız da becermezler ki,

Şiir yazmayı, konuşmayı ve dertlerini anlatmayı,

İçten içe ağıt yakarlar bana ve benim gibi olanlara.

Ağıt yakarlar, ağıt yakarlar ki,

Bizler bu vatan için ölmeyi ve bir de ağlamayı biliriz,

Bu ülke için yaşayanlar, yaşar giderler.

En pahalı otellerin bol yemekli salonlarında,

Ülkenin dertleriyle ilgilenirler.

Bu vatanı, hainlerden korurken şehit olan bizler ise,

Geride gözleri yaşlı, kalbi kırık anamızı, babamızı,

Gencecik hanımımızı ve bebelerimizi bırakır gideriz.

Ben de bir babaydım, bir kocaydım ve bir evlattım.

Ey Milletim! Ben de öldüm,

Duydunuz mu?

AHMET BERHAN YILMAZ

ERZURUM